Letterlievend » Poëzie » Poëzie voor Oekraïne

Poëzie voor Oekraïne 

Ilja Pfeijffer - Aarzelend sonnet

 

De twijfel is de motor van gedachten, ik weet het, maar hoeveel gedachten moet ik overpeinzen tot iets ertoe doet en zich vertaalt in klare eindopdrachten.

 

In scepsis past veel tijd. Een mensenleven verglijdt besluiteloos door te veel keuze. Ik leed aan een gebrek aan oorlogsleuzen en aan urgentie van eenduidig streven.

 

De oorlog kwam dan ook. Ik laaide op in langverwacht ondubbelzinnig weten van goed en fout en wat precies te doen.

 

Maar tijdens galopperen wordt galop steeds raarder. Dubbelhartig galmen kreten. Ik staar vertwijfeld naar mijn bokshandschoen.

in NRC 16 maart 2022

 

Marieke Lucas Rijneveld

 

Steeds gedacht: één soldaat maakt nog geen oorlog.

Maar nu met man en macht gezocht naar geruststelling,

naar de winter in een zwaluw zien overgaan, of de boter

 

op het aanrecht bestuderen en hoe snel zacht, dat iets nog

zacht kán worden in deze wereld en we allemaal zo smeerbaar,

maar de kou spat van beeldschermen, uit radiostemmen.

 

Ze zeggen dat de veldslag is begonnen, dat anderhalve

rus en een paardenkop dit wilden, terwijl wij toch weten dat

vrede meer aanzien geeft dan geweld, dat alleen menslievendheid

 

je een stoel in de geschiedenis geeft. En ook: een vechtersjas of een

ijzervreter is geen identiteit, het is een mal waar je jezelf in giet.

Wie het zwaluwnest bevuilt, broedt uiteindelijk zijn eigen ei kapot.

 

Het volgende moeten we onthouden: dat we allemaal als

vluchteling geboren worden, op zoek naar de juiste plek,

naar veiligheid en wat voorspoed, een liefkozende blik.

 

Dus maak vrij baan in het hart, want daar is een onmeetbare

ruimte. En bedenk dit: in ieder welkom zit een schuilkelder.

Oekraïne - Yannick Dangre, stadsdichter Antwerpen

In het oosten ligt een land op zichzelf

te wachten, maar anderen wachten niet en denderen

er zomaar lichamen binnen, gooien er gezinnen in

als ruiten, rukken straten uit elkaar, slaan kraters

in een kind.

Wij horen het tot hier en voelen oeroude angsten ritselen

onder onze huid. Heel even lijkt onze buigzame toekomst

uit haar hengsels gelicht, kruipen ook wij door het oog

van de waanzin. Daarna zitten we weer hier, veilig

opgeborgen in ons geheugenverlies.

Straks valt opnieuw een vader aan stukken en kijken wij

weg van de herkenning, van de versplinterde zoon,

van het leeglopen van moeder en dochter

als een fles wodka.

In het oosten ligt een land dwars

door onszelf te vallen.

 

Lieke Marsman - Europa, 2022

Angst zonder gedachten, de geest

loopt als een pakezel

de verschroeide aarde op – niets

valt er te overpeinzen nu.

Voldongen feiten om ons heen.

 

Hoop is een alchemist: de dichtste steen

ontzegelt het. Als uit een ei: klein

verenpakketje, bebloed nog, onooglijk.

Het eerste verzet wordt het luidste protest.

Er is een nieuwe wereld mogelijk.

 

Judith Herzberg - Dacht niet'

“Ik dacht niet aan mijn moeder toen ik de stengun plaatste in het open raam

Ik dacht ook niet aan haar toen ik vermoedde dat aan de overkant iemand geraakt was

Ik dacht pas weer aan haar toen ik die avond het geweer naar binnenhaalde

hoe zij met de hoek van haar schort de tafel veegde als ik weer had gemorst

en hoe ze dan zei: Pas op, de vensterbank is net geverfd, dat daar geen kras op komt. “

 

Leo Vroman - Aan een vriend

 

Ach, laten wij geen ogenblik bederven

voor wie van ons het eerst zal moeten sterven,

en laten wij ook nimmer praten

van alles wat wij huichelden en haatten.

Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen

vergeeft zijn God ons al wat wij begingen,

zolang wij kersenbomen zacht in bloei zien staan

dan hebben wij nog niemand kwaad gedaan.

Ach, laten wij het leed dat men ons deed, vergeten,

God zal het allemaal wel weten,

en laten we geen ogenblik bederven

voor wie van ons het eerst zal moeten sterven.

 

Uit: 126 gedichten